De wortels van haar liefde – Sprookje

Ze ging blootsvoets mee
de hemel in , de hemel uit,
hield laagtes onder
haar lichaam in bedwang,
wist deze wel te vinden maar
wou ze kwijt, ergens
te lauwe lande.

Hoe hoger ze kwam,
hoe langer haar lichaam.

Laagtes trokken haar te neer,
haar blootse voeten verend
over de wolken. Ze was als
zonder bodem, zonder dak.

Net op het ogenblik
dat haar benen knapten
liet ze de wolken los dus
zweefde ze, benen,
lichaam elk apart, met
tussenin haar lichte hart.

Zo dreef ze
eeuwig sopraan en
raakte ze nooit meer
de wortels van
haar liefde aan.

Het leven doet je wachten

Herder in maatpak
stuwt horde wol
omzichtig vooruit,
geronk hangt in de luchten.

Be-hoede dames
prevelen binnensmonds
vrijpostig gevloek:
“vrijwaar dit open doek
van geblaat en doffe bijklanken”.

Neerwaarts buigt
het plooiende dal,
de diepte in,
de hemel uit.

Het decor verraadt een nieuw geluid
maar het leven doet hen wachten.

Gedicht op foto van Jacques-Henri Lartigue
“excursion en Auvergne, Automobile 22HP Peugeot, 1910”.

Afscheidsgebed

Afscheidsgebed
Kind die in de hemelen is
hoe schreeuw ik toch je naam,
werd je levensgloed benomen of
was het je wil om
van hemel en aarde
los te komen

Geef ons toch een taal om
kruimels van je weggaan
op te sporen en
laat ons schuldgewoel
geen vulkaan maar zee zijn,
zoals ook wij elkaar benoemen
als vader en als moeder,
als broer en als zus.

En laat ons niet volkomen
of minstens nooit alleen,
maar wel een tijd die
zich van het kwade weg
laat dromen.

Doodgaan kent geheimen

Doodgaan kent geheimen
niet flauw doen zeg ik dan
alsof we alles weten
over wat er daarna kwam

Maar nu weten we beter
het sterven is voorbij
vooraf nog een raadsel
alle geestkracht vrij.

De hemel is dan open
de hel een dolle klucht
god die we niet weten
verlossen of berucht

Doodgaan kent geheimen
niet flauw doen zeg ik dan
alsof we alles weten
over wat er daarna kan