Troost voor milde huid

etoile

Oogjes schrijven hem: zie me
lieve jongen, gloei me,
zwijg me zacht terug, vlug,
schenk me de namen die je bent en
deel stukjes karig blond met
het meisje die
geen zonnegloed maar
Hades heeft gekend.

Beetje later schrijven haar terug:

alle namen die ze vroeg,
stukjes blond, zoveel hij kan,
zonnegloed voor milde huid en
handen
waarin ze huilen mag.

Hades? zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Hades

Zij is nogal bloem vandaag

Zij is nogal bloem
van stem vandaag.

Waar wacht ze op
dat ze zo stuifmeel
praat? Een klaproos
is zij – denk ik.

Met TL-licht op
haar gelaat, ontluikt ze –
bliksemschicht te laat –
en steeds maar weer opnieuw,
denk ik.

Waar wacht je op?
vraag ik haar gering.
Tot een vriend of een beminde?
Tot een verhaal of die andere
taal waarin het leven jou verblinde?

Die van de ogen, wens ik haar toe.

Maar ze draait zich alweer moe naar –
langszij – de smalle tafelrand,
waarop haar hand,
waarbij de tweede de eerste
zacht krabt.

Ze speelt alweer pas gesloten klaproos,
zeg ik.

(°1998)