Het is even uit

Het is even uit
veelzeggend te zijn,
glooi m’n lijfje minzaam
op een zekere bodem,
hou vrede met de dag: prelude
op het volmondige nu en
beadem mezelf
met zwijgzamer land.

Alles wat daar ligt, denk ik,
is er al, maar niet met mij,
ik ben hier in het aanwezige
pronken en beluister de
nauwelijkse echo van
het hart dat me praamt
deze stilte te zijn.