Weinigen

Weinigen zijn meer vader
dan man. Ik vind dit vermeldenswaardig want
kijk toch aan hun baarden, okselharen,
bergen zoute zielen waar geen traanblik
uit vermorsen kan.

Zelfs de moeders, minder vrouw en
dus meer man, balen alle vaders tot
een spelend medekind met ballen
of een zeer…hoe sprak haar mond verward?

“Een klein en breekbaar mannenhart!”

Op zondag

img-195634252d4.jpg

Op zondag houden wij vader op
rust en wiegen hem spelend
onder oma’s bloemenhemel en
bruine bedsprei, benen verdwaald
onder golvende stofbladeren.

Wij spelen wat noten, ritme, refrein,
bedenken hij ziet ons nu eindelijk zitten:
mooiste pak, vreugd, eendracht, een
snuifje welwillend talent. Ze vermalen
tot wonder: vader doen zingen.

Buitenom moeder, hangt er heel even
tegen de rand van de hemel waarvan
ze de rechten niet plukt, zij rust
immers nooit, wacht op geluk en verloren.

Haar kijken is staren, denken
aan wat er nog komt: het strijken
van bedden, de kerkgang,
dringende koffie die wacht.

op “Un dimanche matin chez les Zavatta, 1949, Willy Ronis

Een kind loopt

Een kind loopt,
Loopt voorbij aan alles
Wat voorbij mag gaan zoals
Het muurtje waaraan netels
kleven en de posters die
hun vreugde schreeuwen, voetjes
kronk’len over grijs en grint.

Geen vleugje vreugde kan
nog dichter bij bij het kind. Zo
voldaan en vlinder vliegt ze blind
om zoveel blijdschap in bestaan.

Het kind zet nog eens aan want
zie loopt vader daar met
twee bloemen in z’n haar